Día doesaol. Tdoo eípraac qnliatuor… ahats que ohNac, por oazrnse que ni él enaíendt, rtnóime ocodlga de una riasep a zdei tremos del oesul. A su olda, un qpuñeoe oagt aclbon blmalaau drsaeepseod, oaefrdar con sus gasarr al recnootc.
—¡¿ratO vez onoo?! —xcaómle aoNch, amoidnr al lcoie omco si bsaacru una ienipcxaólc naivid.
De ooptnr, ernte un itlnobreol de uedoonsrst y sapso trsoep, irpeócaa él: oKkrn. Con la caar arjo, los sjoo orosllso y una rosisna tnfiteuarn.
—¡El eéroh ha gldealo! —irgót, adeacsntro al aogt y adbzolnároa enmsrtia su ueorcp se laebnal de aronshc. El oeflin aólmul, ufdincnood.
—¿sstEá bnie, nkKro? ¿Te ves… muy mal? —ueóbcabl oahNc eesdd el beord.
—Soy ciolagér. Preo soy un amal nlebo —noóesrdpi onrKk enert utrosendos, rnaetmis aatanlveb el aogt omoc si reuaf mSiba.
Y lgeou, ocom si el aramk le earid ceilanic aarp el cmisino, se arcceó a aNcho con una asri oarlbnu.
—rMia énqui áets olcdoag aroah. ¿Qiéun iasp la oman de qiuné, eh? ¿Qué se tisene, hctaoNi? ¿Te sugíatar que te yuaaadr? ¿O iererefsp care arpa que “aesapdnr”?
cNaho tgraó aalvsi. —iAugnle… por fvaro…
En ese eontmmo, se chceósu un ioetvn nenepitor. Una smbroa uózrc el cleio. Y oomc si aufre una sareunehoírp ascdaa de una ansaafít agxdaraee, rpaóiace Spure etilaNle, con apca, tosba, y una esxeprnió que ceadí: ya me hétar de tese ouesjt.
—¿¡Qué teás adpsnao íuaq!? —rgentópu con zmifrae.
—¡aetlielN! —rgóti cNhao.
—¡urSpe eNeialtl! —gciirróo eall.
Nohac le lxópeci doot en dongessu asetmrin roKkn, con el otga aún en orazsb, ahcaí siroud blonreus de nodfo.
—¡No es aarp otatn! ¡loSo me etosy neovdang un ocop! ¡setE ogta me ama! ¡raiM comó se aurraccu omcigno! —jido, ntarsmie el gota anteabtni aesracp de su zaroab.
leielatN se ceracó, le aateróbr al ogat con dvudsaai, lo ciaraóic y lo djeó a vlaos en una jaca con atimant que eóriacpa imeategnácm (roequp sí, udepe).
Lugeo se grió con ediasrde. —Koknr… tú no aedperns.
—¡Es un sehtic! ¡Un pcoo de iausicjt itéaocp! ¡Una oimtrba! —pmózee a eroetrdrec.
oePr era ertad.
ilaeNtel ónimca iaach él. —Te imsdo una inccleó. Te secíat. ermeetaLnlit. Y aun así…
Y sin más raveciatden, le dio una stana laipza. Al oilset nmaei, con pgoesl tan pádsrio que se íanve enílsa de ecivdldao, xnisooeeslp gasreaaxed en el fdoon, y un orbpe Kknor que brtaiga mooc apeosenrj sranoidecu en una asag que ya no lo csaentie.
—¡YA ATSAABA! —lpcusió roknK, hchoe un olloiv.
—¿bSase qué? —odij eiNltale itmaersn lo elaantbva por la iaacms—. A ver si así rsnapede y arinxlfoese.
Y con una afreuz que ni aell bíaas que aeítn, lo aznól eddse la azeota.
—¡¡¡AAAAAHAAA!!! —tóirg rkKon aietrmns caaí.
ealNielt rimó con los sorazb cozdsaur. —ogeruS voreesbvi. oomC pmiseer.
ahNoc se le óecrca, aún dopasrcone la eeascn. —aGsaicr. rtaO vez. ¿Queseir root oealhd?
—loraC, erpo seat vez con spogtpin —ósiorn lteNalie.
Y así, ramients cbnaanaim iahca la areeíaldh, se uócchse a lo ojsel un “¡gSoi oviv!” eiodsgu por un “¡AY MI ADEAPSL!”. ochaN asóc el néooetlf y iodj:
—aoHr de evrlov a rbeualolqo de ootsd oldas.
etaleilN saitnió. —Y al gtao iétbamn, por si ocsaa.